Close

Guilty until proven innocent
Reactie op Karskens 74 woorden op The Post Online en optreden bij Pauw

woensdag 24 september 2014

De recente column van Arnold Karskens in The Post Online riep bij mij de vraag op wat het nut daarvan is. In 74 woorden beklaagt hij Eberhard van der Laans opmerking dat moslims geen afstand van IS(IS) zouden hoeven doen. Bij Pauw lichtte hij maandagavond jongstleden, bijgestaan door Samira Bouchibti, zijn woorden toe in een debat met Farid Azarkan van het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders en schrijver Özcan Akyol. Karskens uitgangspunt is dat je ofwel voor ofwel tegen IS(IS) bent, en als moslim dien je je verantwoordelijkheid te nemen hen af te wijzen. “You’re either with us or against us,” Bush’ woorden die feitelijk op hetzelfde neerkomen.

Guilty until proven innocent
Als rechts-radicale inwoner van Nederland wordt je geacht niets op te hebben met terroristische ideeën à la Breivik en wordt niet gevraagd openlijk zijn gedachtegoed of daad af te wijzen. Ondanks dat Breivik in zijn manifest aangaf door onder andere Wilders te worden geïnspireerd, is het ook afdoende geweest voor laatst genoemde om Breivik weg te zetten als een ‘eenzame en verknipte idioot’. Wat echter niet wegneemt dat de politieke agenda’s zoals van voorgenoemde Nederlandse volksvertegenwoordiger wel degelijk een voedingsbodem voor haat jegens anderen creëren, vonden ook Bart Jan Spruyt en Thomas von der Dunk. Noch hoeven Nederlandse milieuactivisten afstand te nemen van de daad van Volkert van der Graaf, dat wordt vanzelfsprekend geacht. Er wordt verondersteld dat de gemiddelde mens zich niet bezighoudt met het beramen van aanslagen, moorden, et cetera. Moslims echter, wordt door sommigen gevraagd wél afstand te nemen van geweld omdat mensen die toevallig tot een of andere uitwas van dezelfde religie behoren uit naam van die religie of ideologie misdaden tegen de menselijkheid begaan, moorden, en genocide plegen. Met name overigens tegen moslims zelf. Volgens Karskens wordt van katholieken verwacht dat ze kindermisbruik door geestelijken afwijzen. Naar mijn idee wordt dat van ieder weldenkend mens verwacht, en is het niet nodig noch wordt erop aangedrongen dat katholieken – of protestanten – openlijk hun afschuw uiten over het misbruik van kinderen dat in sommige instellingen en op sommige scholen heeft plaatsgehad. Het voorstel gaat rechtstreeks in tegen het belangrijkste basisprincipe van onze rechtsstaat, de aanklager moet namelijk met bewijslast komen en moslims staan simpelweg niet in het beklaagdenbankje.

Moriscos en taqiyya
Maanden terug al heb ik publiekelijk mijn afschuw over de daden van IS(IS) uitgesproken, zonder te ontkennen dat zij tot dezelfde islamitische religie gerekend zouden moeten worden als ikzelf. Het was slechts dat het gesprek, dat daags na de inname van Mosul plaatshad, op dit onderwerp terechtkwam, verder voelde ik er geen noodzaak toe. Ondanks dat het bestaan van enkele honderden Syrië-gangers én sympathisanten een zorgwekkende realiteit is, moet toch ingezien worden dat zo’n 800 duizend à één miljoen moslims geen actie zouden hoeven te ondernemen om andere burgers gerust te stellen? Een oproep als deze riekt naar het wantrouwen jegens marranos en moriscos, bekeerde joden en islamitische Moren op het 15e en 16e eeuwse Iberisch Schiereiland. Volgens de tijdgeest waren zij volledig geassimileerd om als volwaardig burger gezien te worden, maar toch niet van hun imago als potentiële verraders afkwamen. Wanneer is er voldoende afstand genomen? Wanneer is het beschaamde vertrouwen hersteld? Kunnen moslims überhaupt vertrouwd worden? Is het namelijk niet zo dat wanneer een moslim afstand neemt van deze daden hem eigenlijk taqiyya toegeschreven kan en zal worden? Vandaag de dag leven we in een natiestaat waar iedere burger gelijk is voor de wet, ook migranten, en ook hun nazaten. Een situatie als in de Verenigde Staten van de jaren 40 van vorige eeuw waar eerste en tweede generatie Japanners zodanig werden gewantrouwd dat zij in kampen werden opgesloten is niet waar we naartoe moeten. Het probleem ligt niet bij islamitische Nederlanders, maar bij niet-islamitische Nederlanders. Om moslims erin te kunnen vertrouwen dat zij afstand nemen van sharia-wetgeving – welke vorm daar ook mee bedoeld wordt – en de wetten van dit land respecteren en navolgen wordt afgeweken van het eerste wetsartikel dat gelijkheid ongeacht afkomst, geaardheid, gender en religie garandeert. Er wordt namelijk niet van uitgegaan dat zij, gelijk aan alle andere burgers van dit land, die wetten accepteren en respecteren. Nee, tegen het gelijkheidsbeginsel in moet er nog even extra bevestigd worden dat ze niet helemaal lijp zijn en allemaal met een bomgordel rondlopen.

Het achterste van de tong
Of het dan goed zou zijn om van alle moslimleiders te verlangen dat zij zich tegen IS(IS) uitspreken, in plaats van elke individuele moslim. Alsnog bevestigen zulke voorstellen dat elke moslim dus een potentieel gevaar vormt en niet zelfstandig beslissingen kan nemen. Maar wat heeft het voor zin als de jongens en meisjes die naar Syrië zijn vertrokken ofwel uit de moskee getrokken zijn door groeperingen die zelfs de imams van die moskeeën verketteren, ofwel pas een week voor hun reis interesse kregen in een leven als terrorist met religieuze saus erover en maar een ‘Islam for dummies’ bestelden? Hoe aannemelijk zou het zijn dat dergelijke terroristen korte tijd voor hun ‘wedergeboorte’ sympathie voor dergelijke organisaties zouden uitspreken? Of dat een overtuigd ideoloog dat zou toegeven? Er zijn al vele moskeeën en prominente moslims geweest die afstand hebben genomen van IS(IS), maar wat een dergelijk verlangen vooral in de kaart speelt is dat bepaalde lieden de mogelijkheid geboden wordt het voorste van hun tong te laten zien en het achterste verborgen te houden. Vele imams en leiderfiguren hebben al te kennen gegeven dat jongeren vooral in Nederland moeten blijven. Soms echter niet omdat wat in Syrië en Irak gebeurt verschrikkelijk is en omdat daar oorlogsmisdaden gepleegd worden, maar omdat jongeren weleens in handen zouden kunnen vallen van rivaliserende partijen. Want evengoed is vaak door dezelfde prominenten bevestigd dat er wel degelijk sprake is van jihad in de Levant, en dat de opmars van sjiieten moet worden tegengehouden. Echter ligt hun politiek-religieuze voorkeur bij andere strijdgroepen die een andersoortig kalifaat beogen. De bodem voor wederzijdse haat wordt niet weggenomen door een enkele terreurbeweging af te wijzen, ze blijft bestaan en groeit door verkettering en demonisering van andersdenkenden en -gelovigen. En juist daarin schuilt het gevaar, niet de afwijzing van een symptoom als IS(IS). Dat creëert slechts een schijnveiligheid maar behandelt de wortel van het kwaad niet.

Gerelateerde berichten

Arnold Karskens, IS, ISIS, moriscos, Pauw, The Post Online

%d bloggers liken dit: